woensdag 21 februari 2018

Onze allereerste stagiaires Robin en Brigitte,

Onze allereerste stagiaires waren Robin en Brigitte, twee geweldige studenten die uitgroeide tot twee mooie mensen, binnen en buiten...ze werkte met ons mee, ze leefde met ons mee...het waren onze eerste studenten en zijn sinds nooit meer uit m n hart gegaan...we horen ons regelmatig en hun hart ligt nog steeds bij onze hondjes...bedankt Brigitte en Robin!!



10 jaar geleden




Trimsalon Knip Knap

Trimsalon knip knap uit Oudkarspel,  Cindy Schmaal en Dirk kwamen onze  hondjes een weekje trimmen!! Super bedankt...we waren enorm blij met jullie hulp!!






Al 18.000 honden gered in Spanje


Fabienne Paques, die uit Sint-Truiden komt, maar al 18 jaar in Zuid-Spanje woont, heeft daar met haar organisatie 'Spaanse Honden in Nood' (SHIN) al 18.000 zwerfhonden gered. "Mijn ultieme droom is ooit overbodig worden, maar dat is niet voor meteen", vertelt ze.

Samen met haar man Dirk wou Fabienne eigenlijk gewoon van de Spaanse zon genieten, maar het koppel was geschokt door de schrijnende situatie waarin de vele zwerfhonden in Spanje verkeren. De manier waarop de zogenaamde 'perrera's' vervelende honden in opdracht van de Spaanse overheid afmaken, stond hen allerminst aan.


Samen met de Nederlander Ton van den Broeck startte Fabienne met het huren van enkele kennels in Mijas Costa bij Malaga, waar honden liefdevol verzorgd werden. Dirk nam foto's van de honden en toonde ze aan toeristen op terrasjes, in restaurantjes en bij familie, vrienden en kennissen. Langzaam maar zeker groeide SHIN op die manier uit tot de organisatie van vandaag.


400 vrijwilligers

Met behulp van meer dan 400 vrijwilligers en giften kunnen gezinnen de honden opvangen, zodat kandidaat-adoptanten met hen kunnen kennismaken.


Vandaag bezoeken Fabienne en haar medewerkers wekelijks de perrera's om zoveel mogelijk honden te kopen en zo te redden. Ook mishandelde en getraumatiseerde honden worden gered uit dozen, containers of gewoon in erbarmelijke levensomstandigheden van de straat geplukt. Elke hond krijgt een profiel op SHIN en er wordt bekeken of ze geschikt zijn voor adoptie. Wanneer de hond uiteindelijk naar zijn adoptiegezin in België, Nederland of Oostenrijk wordt overgevlogen, heeft hij een paspoort, chip, is hij gevaccineerd en getest op ziektes, en is hij gecastreerd of gesteriliseerd. Na de adoptie neemt SHIN nog regelmatig contact op met de adoptanten, om na te gaan of alles goed verloopt

Dankbaar

"Het is trouwens ongelofelijk dat onze honden, ondanks hun soms verschrikkelijke 'rugzakje' vaak vrolijke, dankbare dieren zijn gebleven die hun vertrouwen in de mens niet hebben verloren", aldus Fabienne.


Voor meer informatie kan je surfen naar www.facebook.com/FabiennePaques





Wat dacht je van Zap !!!


Aankomst Rotterdam 20 februari

Daar zijn we weer .
Gisteren weer een aantal adoptanten blij gemaakt .
Met dank aan de adoptanten die voer en lekkers mee hadden genomen voor de achterblijvers.
Kleine kruimel Claritina die de nieuwe naam Nicky meteen kreeg en lekker in de cabine mee mocht vliegen ipv zo een grote kooi.
Tashi waarvan de adoptant dacht dat ze al veel groter zou zijn , maar oh wat was die blij eruit te zijn en met de grote zal het vast wel goedkomen .
De mooie poezen Tracie & Planet die samen lekker naar hun nieuwe huis  gingen .
En als laatste Punky die in de rondte liep van oke ben er kom maar op .

Met dank aan Henriette die de honden en katten mee had genomen uit Spanje. 








DAGBOEK WOENSDAG - Ají wandelde alleen het dodenstation binnen,...

Dit kleine Podencootje, dapper en vol leven, werd al op deze jonge leeftijd aan zijn lot over gelaten,… Hoe hij het heeft gedaan weten we niet, maar plots wandelde hij heel alleen het dodenstation binnen, alsof hij er genoeg van had,… Een vrijwilliger zag deze stoere kleine schat en bracht hem naar ons,… Het is een aandoenlijk en lief Podencootje, die je hart steelt,... Lieve Tere heeft hem ter harte genomen en is momenteel zijn surrogaat mama,…











Meer informatie over Aji vind je hier.

Hondenmishandelaar kan in Valencia meer dan 13 jaar celstraf krijgen

VALENCIA – Een man uit Valencia moet een dezer dagen voor de rechter verschijnen vanwege het mishandelen en laten lijden met dood tot gevolg van twaalf honden. Mocht de rechter het bewezen vinden dat deze man de honden mishandelde dan kan hij dertien jaar en zes maanden gevangenisstraf krijgen.
De politie trof in juni 2016 twaalf honden aan in een woning die allemaal met bijtwonden, bacteriële infecties, korsten en een erbarmelijk gezondheidssituatie leefden in de Quart straat in Valencia. De eigenaar heeft een geschiedenis van dierenmishandeling en werd op dat moment gearresteerd voor dierenmishandeling.
De rechter zal de mishandeling van twaalf honden en de dood van een van hen door vergiftiging beoordelen en de man eventueel voor dertien jaar en zes maanden naar de gevangenis sturen, een verzoek van de officier van justitie. Het proces had eigenlijk op maandag moeten beginnen maar de verdachte voelde zich niet goed waarop de zitting werd opgeschort.
In 2015 werd dezelfde man door een andere rechter ook al eens tot drie maanden en een dag celstraf veroordeeld maar het vonnis werd later opgeschort. Nu is gebleken dat de man opnieuw twaalf honden mishandelde en dus zal de straf waarschijnlijk niet zo mild zijn.
De vraag is natuurlijk of de man daadwerkelijk een cel van binnen zal zien. Tot nu toe is er pas echt één persoon in Spanje naar de gevangenis gestuurd voor dierenmishandeling. Dat gebeurde in Extremadura waar een man tot vijf jaar celstraf werd veroordeeld voor de mishandeling van tientallen ezels en paarden.
Geschreven door Remco Stoffer in opdracht van SpanjeSites.nl

dinsdag 20 februari 2018

Muffin (ace cosmo)

Wat valt er een boel te vertellen over het eerste jaar van Muffin hier bij ons.
Hoe veel hij is gegroeid het afgelopen jaar.
Toen hij bij ons kwam was hij vergeten dat poepen en plassen buiten hoort,een paar ongelukjes zijn er dus wel geweest.
Grappig was wel dat hij een de douchekabine koos om zijn behoefte te doen, hij snapte ergens dus ook wel dat middenin de kamer niet zo netjes is...
We zijn de eerste tijd heel vaak even met hem naar buiten gelopen, en binnen de kortste keren was hij (weer) zindelijk.
Vanaf dag 1 heeft Muffin heel veel water gedronken en dat doet hij nog steeds. Hij heeft het snel warm en heeft snel dorst. We vragen ons af hoe dat voor hem in Spanje was?
Afijn, de dierenarts heeft niets geks kunnen ontdekken dus we doen het er mee.

Direct bij binnenkomst maakte Muffin en Ziggy (de kat) kennis met elkaar en werden dikke vriendjes. Het rondje voor het slapen gaan moet de kat mee...
De eerste tijd in de bench was een drama, 's nachts naast ons bed was te doen, maar Muffin heeft hier duidelijk een hekel aan.
Wanneer we weggingen begon hij te janken en hield dat wel even vol.
Tot we na niet al te lange tijd thuiskwamen en hij ontsnapt was uit de bench. We vonden hem lief slapend op de bank.
Toen was het simpel; bench de deur uit en alleen thuis zijn bleek geen probleem meer voor onze superhond!

De eerste 2 weken liep Muffin vrolijk op elke hond af, dat is helaas niet meer zo. We stapten uit de auto,
een herder die een paar honderd meter verder met zijn bazin liep draaide zich om en rende in 1 rechte lijn op Muffin af die maar vast op zijn rug was gaan
liggen en viel aan. Gelukkig geen bloed vergoten, maar allemaal geschrokken. Daarnaast heeft de castratie van Muffin effect gehad op hoe hij ruikt voor andere honden.
Echt veel reuen rijden op hem als ze de kans krijgen en weten dan van geen ophouden, inmiddels zelfs een paar goed opgevoedde honden waar hij eerst lol mee had.
Ik denk dat dat er voor zorgt dat hij steeds vaker met een boog om andere honden heen loopt.
Mensen daarentegen vind hij helemaal niet eng. Het liefst gaat hij bij iedereen snuffelen en een aai over zijn bol halen. Het is trouwens een ongelovelijke knuffelkont.
Het liefst ligt hij tegen je aan, en als je stopt met kriebelen laat meneer door je even aan te tikken weten dat je nog even door moet gaan.
Gelukkig heeft hij wel 1 dikke vriendin, Grappa. De hond van vrienden die hij de dag na aankomst heeft ontmoet. Die twee zijn helemaal gek met elkaar.

Het heeft ook een paar weken geduurd voordat Muffin ons heeft laten horen dat hij kan blaffen, dat hoor je kennelijk nog wel eens anders bij perro's, maar Muffin blaft niet onnodig en dat is fijn.

Heel snel ben ik met Muffin naar school gegaan, en dat vindt hij geweldig! Eerst gezellig op puppy-cursus, een vervolgcursus, toen een combi-cursus, en nog een paar losse workshops. Hij leert als de beste.
In het begin was een beloningssnoepje uit de hand te krijgen nog eng, de tunnel bleek het allerspannends samen met het aanraken van dingen die geluid maken...
Maar OP, Op vindt hij het allerleukst, op hindernissen, boomstammen, tonnen, krukjes...schoot (haha)..verzin het maar... Kennelijk was hem dat niet vreemd.

Verder heeft het maanden geduurd voor hij het water in durfde, eerst alleen natte voetjes, toen tot de borst, maar toen de voetjes eenmaal los waren kwam zijn zwemtalent bovendrijven.
Nu doet hij zijn naam eer aan en kan hij er geen genoeg van krijgen.

En ja , natuurlijk... zijn tennisballen... wat moet je daar toch mee? Nou, eerst helemaal niets, en dan.. heel langzaamaan... pakken, vervolgens een paar weken verder;
er achteraan...
Weer veel later de bal ergens achter laten..
Dan... blijven staan tot je weer bij hem bent.
Intussen thuis "loslaten" oefenen.
Vervolgens buiten bal pakken, op je wachten en dan weglopen....
Dan, naar je toekomen met de bal en weer weglopen...
Sinds vrij kort geleden... niet meer weglopen, en, sinds een week of 2... de bal bij je brengen en op commando loslaten.

En zeg nou zelf; wie heeft er nog behoefte aan met andere honden spelen wanneer je met de baas en een TENNISBAL kan spelen!

Muffin kan inmiddels ook naast de fiets lopen.De fietsaanhanger lijkt waarschijnlijk te veel op een bench, dat vindt Muffin helaas niet leuk. In eerste instantie liet hij het een soort  van over zich heenkomen.
Rustig gaan liggen is er echter niet bij. We hebben best al wel wat ritjes gemaakt, maar sinds een tijdje begint hij te piepen en janken. En steeds eerder. Daar weet ik nog geen oplossing voor en dat vind ik wel jammer,
want dat beperkt mij wel.

Zou ik bijna vergeten te vertellen dat hij nog een vaardigheid onder de knie heeft gekregen; zoeken! Waar we eerst goed in de gaten moesten houden waar de bal terecht kwam en dan vervolgens zelf 10 minuten liepen te zoeken,
gaat Muffin nu het hele terrein af met zijn neus boven de grond. Eerst van hot naar her, maar daar begint nu ook steeds meer structuur in te komen. En opgeven? Dat woord kent Muffin niet.

Een paar extra stempels heeft hij inmiddels ook in zijn paspoort, want hij is al lekker mee op vakantie geweest. Kamperen, een huisje, Muffin vindt alles goed,als hij maar mee mag!

Het is een heel verhaal geworden. Ik denk dat het een aardige indruk geeft va ons afgelopen jaar met Muffin.
Muffin is het meest fantastische hondje dat we ons kunnen wensen.
Hij is grappig, lief, voorzichtig, slim, leergierig, gehoorzaam, ondeugend, innemend, knap, vrolijk, braaf

Bedankt aan iedereen van ACE, we kunnen ons geen leven zonder Muffin meer voorstellen!

Luuk, Renate en Muffin



Klik hier voor meer foto's.

DAGBOEK DINSDAG - Valentina, gered op Valentijnsdag,... Een moedertje erbij !!

Valentina is een mamaatje, een van de zovelen in het binnenland van Spanje,… Ze werd gevonden met een zware ingegroeide ketting om, die ze zeer waarschijnlijk als pup aankreeg en vanaf dan mee groeide doorheen de jaren,… Ze hing aan een ketting en werd natuurlijk bij elke loopsheid zwanger, dat hoort zo,… Alleen en zonder enig medeleven of bezorgdheid bracht ze haar pupjes op de wereld in een eenzame hoek van een weide, waar ze door haar baas werd vast gebonden aan haar ketting, alleen en vergeten,… Toen we hiervan op de hoogte werden gebracht, hebben we haar dadelijk kunnen mee nemen,… Ze had uiteraard geen chip, noch wat ook,... Haar pupjes namen we zo mee, de nobele mama liet hen in onze handen, ze wist dat het goed zat,… Ze is een echt vriendelijke en dankbare hond, een zorgzame mama die, toen ze een vers mandje kreeg en een bakje vers water, de hemel te rijk was,…. Haar eenvoud siert haar, en haar mooie karakter toont ons hoe nobel ze wel niet is,...








Meer informatie over Valentine vind je hier.

Frikandel houdt alles op kantoor nauwlettend in de gaten😊

foto van Ace-charity Fabienne Paques.

Napoleon mocht uiteraard ook mee❤️

foto van Ace-charity Fabienne Paques.

De fostermama’s kwamen hun lieverds brengen voor de grote reis naar hun gouden mand






In memoriam Lena

Op zoek naar een tweede adoptiehondje maakten we 9 jaar geleden kennis met Lena bij haar opvangmama Joke. Op haar tempo begon ze te wennen aan haar nieuwe leven bij ons en zagen we dit kleine bange wezentje beetje bij beetje openbloeien tot een prachtig hondje, met een fantastisch karakter. Ze kon het al snel goed vinden met onze andere hond Sacha en ook met de katten had ze geen probleem.
34 maanden geleden werd er echter mitralisinsufficiëntie vastgesteld bij Lena. De dierenarts-cardioloog waarschuwde ons dat haar toestand ernstig was en ze maximum maar een tweetal jaar meer te leven had. Maar de medicatie sloeg aan en we hebben tenslotte nog 34 mooie maanden met haar gehad. Ook tijdens de controles van haar hartje in de dierenkliniek bleef Lena steeds aangenaam naar de dierenarts en de dierenartsassistenten toe.
Maar op 9 februari hebben we dan toch moeten de droevige en moeilijke beslissing nemen om haar te laten inslapen. Er kwamen verschillende complicaties en de medicatie hielp niet meer.
De leegte die dit prachtige wezentje achterlaat is enorm maar het zijn de vele mooie herinneringen aan onze vrolijke meid die we willen koesteren, steeds genietend van de aandacht die je haar schonk, haar borstelmomentjes, haar favoriete snoepjes,  de wandelingen, dolenthousiast en steeds als eerste in de wagen om ons te vergezellen.

Freddy en Carine Remory-Schollaert.







Zuri en zijn maatjes

Hallo allemaal Zuri is vandaag precies 5 maanden bij mij .
Hij verandert iedere dag tot een tevreden hondje , mag sinds kort zijn buikje aaien hij gaat zelfs op zijn rug liggen ,vind het nog wel een beetje spannend .
Ik denk dat het nog wel een tijd duurt voor dat hij helemaal zich zelf is
Gr Babette  



Double-date

21:40 uur op een maandagavond: Pierre en ik staan ongeduldig en 'n tikkeltje nerveus in de aankomsthal van 't vliegveld. We hebben geen rode roos bij ons waaraan ze ons herkennen; wél een halsband. 
We weten hoe onze blind dates eruit zien; of toch in ieder geval van de foto. We weten hoe we hun namen uitspreken; op z'n Brabants. En we weten ongeveer hoe oud en hoe groot ze zijn. We zijn goed op de hoogte gebracht door de matchmakers van de internetsite die ons gekoppeld heeft. 
We hadden een streng selectieprofiel want tijdens onze vakantie in Andalusië hadden we reeds een zomerromance met dit type. In 't zwoele Spanje waren we meteen verkocht; "Deze willen we!". 
En in 't 'echte leven' is het moeilijk concurreren tegen een vakantieliefde. Daar zijn we ons wel van bewust. 
We zijn niet de enigen op het vliegveld die deze sprong aandurven. Om ons heen zitten meer mensen te popelen om een eerste blik te werpen op hun nieuwe huisvriend. 
"Maar waarom meteen 2?" probeert Pierre nog, in een laatste poging mij bij zinnen te brengen voor het feit voldongen is. 
Maar het is al te laat: aan de andere kant van het glas komt ze aanlopen, de jongedame van ACE, die onze double-date-kandidaten voor zich uitduwt, knus samen in een bench. Die hebben elkaar alvast een beetje leren kennen tijdens de reis van Malaga naar Eindhoven. En alsof ook zij een profiel hadden aangemaakt, vooraf foto's van talloze koppels hadden geswipe't en daarbij op 2 lange Nederlanders met een mals grastuintje op 't platteland waren uitgekomen keken ze ons hoopvol aan. Loortje (ACE Lorina)wreef met haar zij tegen het hekje en zei "Aai me toch!" en kwispelde heftig, terwijl Kobe ons met zijn prachtige bruine hondenogen van top tot teen eens rustig observeerde. 
Dit is natuurlijk een bladzijde uit een kasteelromannetje, dat begrijp ik ook. Honden zijn niet romantisch aangelegd, dromen niet van een ander leven in een warm huis in de koude, Brabantse winter. Ze schrijven zich niet zelf in voor een gehoorzaamheidstraining, het maakt ze zelfs niet uit of er nou kip of konijn in die overheerlijke, geëxtrudeerde brok zit. Maar wij willen graag geloven dat ook zij happy zijn met de dates waar ze aan gekoppeld zijn. Dat, wanneer ze ons zo doordringend aankijken, ook hun hartje een beetje smelt. En dat de hondendrollen in de hoek van de kamer echt goed bedoeld zijn.

Nu, 3 maanden later en we kennen elkaar inmiddels wat beter. We zijn zelfs al op mini-vakantie geweest in de Eifel. Ons koppeltje blijkt onafscheidelijk. Als 'de mannen' voorop lopen en eerder de hoek om zijn dan Loortje en ik, worden de honden allebei een beetje zenuwachtig. Als we ze ingehaald hebben begroeten ze elkaar of het eeuwen geleden was. De hele dag ravotten ze samen. Ze zijn aan elkaar gewaagd. 
Wat Kobe 2 X zo veel heeft aan gewicht, heeft Loortje in snelheid en felheid zo ingehaald. En Pierre heeft gelijk, 2 honden betekent 2x 4 pootjes om af te doen, 2x zoveel poepzakjes, 2x zoveel rekeningen en gaten in het eens zo malse grasveldje. Maar ook 2x zoveel lol en 2 honden die altijd vrolijk zijn, en nooit alleen. 

Dus dank jullie wel vrijwilligers van ACE, voor de goede zorgen en deze geweldige match!


Pierre & Femke (en Kobe & Loortje!)